Գոհար Պետրոսյանը մեծացել է Հացիկ գյուղում, որտեղ հորիզոնում կանգնած է Արարատը, իսկ գարնանը ծաղկում է ամեն բակ։ Այդ բնապատկերը երբեք չի հեռացել նրա գործերից։
Նա աշխատում է կավով և ներկով՝ խեցեղեն ափսեներ, ձեռքով նկարազարդված արձանիկներ, ազգային տարազով տիկնիկներ, ջրաներկ և յուղաներկ կտավներ։ Նյութը գալիս է հիշողությունից՝ քարե տներ ու ծաղկած բակեր, հովիվն իր սրինգով, տատիկը սանդի մոտ, առաջին ձյունը գյուղի վրա։
Այսօր նա ղեկավարում է Գոհար Պետրոսյան արվեստի կենտրոնը, որտեղ ամեն տարիքի այցելու նստում է աշխատասեղանի մոտ, կավի կտոր վերցնում ձեռքը և ստեղծում իր սեփականը։
Գյուղական սրահներից մինչև միջազգային արվեստի հաստատություններ՝ զբոսանք այն դահլիճներով, որտեղ ցուցադրվել են գործերը։
Անհատական ցուցահանդես «Նարեկացի» արվեստի միությունում՝ կտավներն ու խեցեղենը միասին՝ դահլիճի ողջ երկայնքով։
Կրկին պատկերասրահում՝ 2025 թ. հունիսին, տարվա նոր գործերի մեջ։
Տաղավարը «Իմ ձեռագործ Հայաստան» փառատոնում՝ կտավները հետևում, նկարազարդ կավե արձանիկները՝ առջևում։
Կավե տոնածառեր և փոքրիկ հրեշտակներ՝ պատրաստված ձմեռային տոնավաճառի համար։
Վաղ առավոտ Կասկադում՝ փառատոնի բացումից առաջ, և տաղավարը նույն օրը՝ կապույտ վրանի տակ։
Սպիտակ վրանը ամառային տոնավաճառում՝ սեղանը լի խեցեղենով և տիկնիկներով։
Կավե արձանիկները շարված կարմիր կտավի վրա՝ սպասելով օրվա սկզբին։
Դիպլոմներ, վկայականներ և շնորհակալագրեր՝ հավաքված սիմպոզիումների, պլեների, փառատոնների և տոնավաճառների տարիների ընթացքում։
